EK 100km 2013 (Belvès, FR)

Nooit gedacht dat een 100km in 6h58' me zo zou kunnen ontgoochelen. Bij afwezigheid van het volledige EK podium van vorig jaar (Calcaterra, Buud en Di Cecco) lag voor mij immers de weg open naar een nieuwe Europese medaille, en liefst een gouden. Op papier moest ik alleen nog afrekenen met Asier Cuevas (6h37') en Olek Holovnytsky (6h38'). En toch werd ik slechts vierde, hoewel ik 3km voor de finish nog in tweede positie liep. Jammer!

Nochtans begon de wedstrijd voorspoedig. De eerste kilometers gingen voornamelijk bergaf (5km in 19', 10km in 38'30"), en daarna hield ik schier moeiteloos een tempo van 4'/km vast over een heuvelachtig parcours. De gebruikelijke verveling tijdens de eerste helft van de wedstrijd viel ditmaal goed mee dankzij de prachtige landschappen, kastelen en pittoreske dorpjes van de Périgord. Het marathonpunt passeerde ik in 2h46' en op 50km kwam ik door in 3h18'. Telkens met de Spanjaard Requejo als een dood gewicht in mijn zog, maar dat stoorde me niet. Op het keerpunt in Sarlat nam ik mijn eerste gelletje en kon de wedstrijd echt beginnen. We zagen de twee koplopers Cuevas en Jimenez (jawel, ook twee Spanjaarden) minder dan twee minuten voor ons uit lopen. De volgende 15km legde ik opnieuw keurig binnen het uur af, ondanks een paar steile klimmetjes.

Maar toen sloeg het noodlot toe. Op het 65km-punt vond ik mijn broodnodige drank- en energierantsoen niet terug! Toen ik bij het 70km-station aankwam voelde ik me al danig verzwakt, en rond het 75km punt kwam ik voor het eerst de Man met de Hamer tegen. Over de volgende 25km ontspon zich een dramatisch gevecht tussen mezelf, de eveneens verzwakkende Requejo en de voornoemde Man met de Hamer. Ik voelde me afwisselend ontiegelijk zwak (vóór een bevoorradingspost) en dan weer sterk (ná een bevoorradingspost). Kortom, 5km was voor mij een te grote afstand tussen de bevoorradingsposten in dit vergevorderd stadium van de wedstrijd, vooral omdat er geen fietsbegeleiding was toegelaten en bondscoach André Mingneau mij dus niet kon/mocht helpen. André drong er bij elke post op aan dat ik  extra veel zou drinken maar meer dan één bekertje per keer kreeg ik niet binnen.

Na 90km zag ik uit de achtergrond (voor het eerst sinds het wegvallen van Holovnytsky bij 35km) een achtervolger opduiken. Dat gaf me een plotse adrenalinestoot die me de volgende 5km opnieuw naar de tweede positie bracht. De achtervolger bleek iemand uit de open wedstrijd (mét fietsbegeleider, de bofkont!). Na 96km verkocht de Man met de Hamer me een laatste oplawaai, zag ik letterlijk sterretjes en begon ei zo na te zwalpen. Nog nooit meegemaakt. Gelukkig was er na 97,1km nog een laatste bevoorradingspost en na een flinke slok water kwam ik terug bij mijn positieven. Helaas was het kalf toen al verdronken en hadden Requejo en de Fransman Michaël Boch me inmiddels ingehaald. Waardoor ik dus net naast het EK podium finishte, een grote ontgoocheling en een gemiste kans.

Om met een positieve noot te eindigen ben ik wel blij dat mijn benen niet het minste probleem hadden met het 4'/km tempo, dat ik me nooit misselijk heb gevoeld en dat ik na een afwezigheid van bijna twee jaar onmiddellijk weer een 100km wedstrijd in minder dan 7h heb voltooid. Bovendien deden mijn Belgische teamgenoten (met uitzondering van de geblesseerde Gert Mertens) het allemaal uitstekend. Yves, Gino, Johan en Wouter kwamen allemaal op een zakdoek van elkaar binnen tussen de 7h37' en 7h48'. Vooral de persoonlijke records van Yves en Wouter doen het beste verhopen voor de toekomst. We hebben alvast afgesproken binnen twee maanden in Torhout. Want daar ik heb nog een eitje te pellen met het 100km monster (famous last words!)

Vloeibaar goud

6 opmerkingen:

  1. ik heb genoten van je lopen en van je te ontmoeten.

    groet
    JR

    PS: die schoenen, dat kan echt niet ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Een mooi verslag, Pieter, en sowieso een uitzonderlijke prestatie! Een dergelijk resultaat op een ontspannen manier en na een lange afwezigheid doet het beste verhopen voor de toekomst! Soms zijn we écht nog trots om Belg te zijn. Wat dat betreft ook een dikke proficiat voor Gino, Johan, Yves en Wouter.

    Rudi

    BeantwoordenVerwijderen
  3. mooi verslag, en byzondere prestatie ook van het heel team Belgie.
    Zo zie je maar weer hoe belangrijk de voeding is. Wat me wel verbaasd dat jij pas na 50 km je eerste gel neemt...
    Mocht je volgend jaar weer in Belves willen lopen, dan is er vandaar uit ook een begeleiding op de fiets te regelen :-)
    Het was je trouwens niet aan te zien dat je bij de finish je daarvoor zo slecht voelde... Succes met de volgende doelen.
    groet Ingrid Peperkamp
    info@sportvoeding24.org

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Sterke dinges,
    In Torhout zal ik ook starten op de 100 km. Hoe ik zoiets moet aanpakken??? God mag het weten...
    In ieder geval heb ik wat ervaring met duursporten volledige triathlon, marathon en trailrunning sinds kort. Maar hoe je mentaal om gaat met 10 identieke rondjes te draaien daar heb ik nog geen ervaring mee. Mijn ambitieuze plan is om te finishen tussen 7u15-30. Volgens Jann zou ik 7u05-10 kunnen lopen maar ik weet nog maar een weekje dat ik die 100 zou lopen. Dus vermoed ik dat finishen eigenlijk al een mooie troostprijs zou zijn. Heb jij nog enkele tips, schoeisel (wedstrijd-training schoen) egaal tempo of verval, alleen lopen op eigen tempo of verbranden en in groep lopen,...

    Gegroet,

    Thomas

    thomasbeirnaert@live.be

    BeantwoordenVerwijderen
  5. De klop van de "hamer" of van de "honger". 't Doet verschrikkelijk pijn.
    Dit heb ik mogen meemaken tijdens de Nacht Van Vlaanderen in 1996. Ik miste de bevoorradingspost in St-Pieterskappelle (het parcours liep toen nog via Koekelare, Middelkerke, Nieuwpoort, Diksmuide, ..) Gelukkig reikte een toevallige, onbekende passant vanuit zijn wagen mij wat koeken (de volledige pak) aan. Daarmee kon ik verder lopen naar Middelkerke.
    Je leert gelukkig uit je fouten...
    Veel succes in Torhout, geef er "voorzichtig" een lap op!
    Johan Bauwens

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Tot mijn grote spijt zal ik deze zaterdag niet aan de start staan in Torhout. Drie weken geleden liep ik immers een blessure op aan mijn rechterkuitbeen. Vorige week liet ik een scan nemen en daarop is duidelijk te zien dat het merg van mijn kuitbeen ontstoken zit (zie hier voor een foto). Het verdict is vier weken rust, waardoor Torhout voor het tweede jaar op rij in het water komt te vallen. Dat is erg jammer, want ik had er zo naar uitgekeken! Sinds een paar dagen kan ik weer pijnvrij wandelen en binnen een tiental dagen hoop ik opnieuw te lopen. Na 'slechts' een maand inactiviteit zal ik gelukkig niet helemaal vanaf nul moet herbeginnen.

    BeantwoordenVerwijderen