London Marathon 2011

Het is precies een jaar geleden dat ik deze blog opstartte, ter gelegenheid van mijn nieuwe marathon PR van 2h20'16". Daarmee zou ik dit jaar bij de elite-lopers mogen starten. Dat was ons tenminste beloofd. Maar helaas pindakaas. Organisator David Bedford besliste om de voorwaarden voor de elite-lopers te verstrengen van 2h22' naar 2h18'. Daardoor zat ik op 17 april 2011 samen met een boel voormalige elite-lopers in mijn oude vertrouwde startbox der gewone stervelingen.

Mijn marathon-voorbereiding verliep met hoogtes en laagtes. Tijdens de winter had ik aan mijn uithoudingsvermogen gewerkt tijdens heroische traingstochten door de Engelse modder en regen. Dat leidde me op 13 maart tot een comfortabele overwinning in the 6-uren wedstrijd van Stein met een afstand van 85,512km. Op snelheid trainde ik tijdens een tiendaags werkverblijf aan het California Institute of Technology, waar ik tweemaal daags 10.000m liep op een uitstekende tartanbaan. Aanvankelijk legde ik die af in minder dan 34 minuten, maar na een paar dagen werd dat 35, en uiteindelijk zelfs 36 minuten. Bij mijn terugkomst in Engeland twee weken geleden voelde ik me uiterst moe, zwak, en duizelig. Ik was waarempel overtraind!

Na vier dagen volstrekte rust haspelde ik nog snel een paar kwaliteitstrainingen af om daarna direkt te taperen. Het hoeft dus niet te verbazen dat ik zondag jongstleden om 9h45' aan de startlijn in Greenwich stond vol twijfels. Toen ik 2 uur, 19 minuten en 45 seconden later de eindstreep overschreed was de ontlading dan ook des te groter.

Bibi op de BBC!
Nochtans waren de omstandigheden en het wedstrijdverloop niet bepaald ideaal. Om te beginnen was het wel 20 graden warm, en dat is toch algauw een vijftal graden warmer dan de doorsnee marathonloper verlangt. Gelukkig ben ik een nogal zuiders type en had daarom niet teveel last van de hitte ;-) Erger was dat ik in tegenstelling tot vorig jaar, toen ik bijna de hele wedstrijd lang in het zog van andere atleten kon meelopen, deze keer het kopwerk in de tweede helft van de wedstrijd bijna helemaal alleen moest opknappen. Toen we het halve marathonpunt meer dan 20 seconden trager dan vorig jaar doorkwamen gaf ik eerlijk gezegd geen cent meer om mijn kansen op een tijd onder de 2h20'.

Maar ik voelde me beresterk en besliste om de strijd niet op te geven. De volgende 10 mijl zette ik een tandje bij en verloor tot mijn grote verbazing bijna geen tijd op het PR-schema. De laatste 4km nam Steve Way over en moest ik alle zeilen bijzetten om mijn wagonnetje bij hem aan te haken. Nimmer ging ik zo diep als tijdens die eindfase van de marathon. Een ervaring die erg pijnlijk was maar terzelfdertijd ook -hoe zou ik het omschrijven?- aangenaam. Ik was toch wel blij dat ik na 42.195m mocht stoppen met lopen.

Kan ik nog sneller dan 2h19? Ik denk het eerlijk gezegd wel. Maar eerst gaan we ons 100km blazoen wat oppoetsen.


Split      Time
5K         00:16:17
10K       00:32:41
15K       00:49:08
20K       01:05:38
HALF     01:09:13
25K       01:21:58
30K       01:38:29
35K       01:55:21
40K       02:12:17
FINISH  02:19:45

Puffen en blazen na 38km

Geen opmerkingen:

Een reactie posten